Sacrifice

Sacrifice,
has a name.
In Her name,
I sold her;
sold my daughter
whom I did bore
for seventeen sweet full-moons!

I look into the mirror
to see a cloud in the sunset!

Infactuation

Running around the crowd,

was I with trays of rippled water

as the crowd strolled the floors bored

of sitters, talkers and laughter!

You behind the pillar tall,

now delaying your lovely lips

for your eyes are stuck on mine, fall

did my tray of oasis! Oops!

Lo! Home that look always do you?

Is not that a mask of powder rose?

Ever tried to blush someone, do you?

Ever felt someone returning it so close?

But then, gone you were in the six-wheeler,

all the way south to backwaters,

and stuck in water; around face-walls everywhere

was me trapped within your face as a lover's!

"PREYS"

"PREYS"

--- Dedicated to the lost struggles against globalization....

Direction : Sajan & Sudeep

Camera : Sajan K Jose

Script : Sudeep Moothamana

Editing and Sound : Riyas K B

Production : A Coin Has Three Sides

Globalisation has many aspects which have created ridiculous habits and also problems for the common man!This film is a reality which shows one of those problems common to every other problem created by globalisation, where the 'preys' are always the common man! 
{If this video has trouble, watch it on youtube  http://www.youtube.com/watch?v=VnCWsPOktNY }

Need to Change!

Tears that drop off my heart so dry,
have failed to reach my cheeks and drench,
even your painted lips i adore,
have failed to do so once, just once.

My eyes keep searching for you the queen,
who reigned my heart all season of dreams,
so lighten a place have found my eyes,
for light from those are gone with you!

The sun on rise has lost its charm,
the crow on roof has sold its song,
the coffee at bed does taste like milk,
Oh! This day that day all seem so fake!

The change need come like Usain Bolt,
the whole backwaters I got to jump,
and that too with a leap to moon.
The change should change if change did change!

Unity in Diversity

“Hey! Go and ask him how much time it would take to reach there!” said the gentleman the umpteenth time, sitting in a chair close to the window, in front of a table full of books and a bottle of some quality beverage. And to whom did he ask and who did hear this but his servant. His servant was not at all a native to the nation of his master. He is an example of millions of people, who like him had left his country in hope of a better life, which gave him enough money at least to spend in a better way. He went out of his country through the ‘ brain drainage system’, but only reached where then he was – to the service of a modern gentleman in the modern world. It is obvious that he did not enjoy his job at all. But, as he was a modern man, he left himself to be in service of another man who once was the ruler of this servant’s great country. So, that was not a new experience for the servant.

The servant heard the same question the umpteenth time and he did went straight into the pilots cabin, whenever this inquiry was made, to satisfy the wish of his master, which was his service. There is no doubt that the gentleman capitalized the servant.

“Go and tell your master we are almost above your country. And the government of the nearest state, without any trouble at all, has allowed us to fly over the country” said the pilot.

The servant was back in front of his master”, and said “we are almost there, sir.”

“Good! Let me see” and he looked through the window, “ the beautiful country, its unity and diversity, if there was anything remaining of the duo.”

“The pilot also said that he had no difficulty in receiving permission from the state we might now be flying over, sir.”

“I had known that – Oh! I cannot see anything of your country even without any clouds. Aren’t we yet above it? I can only see – a – a fog or something like that.”

“A lesser possibility, sir. If what you said is, and of course you speaks only truth, I am sure you haven’t seen any fog, sir.”

“Then what is it? You should know better about your country.”

“An easy mistake to make, sir.”

“Why?”

“I know about the Birmingham City, New York City, the poets and writers of your language, the climate of yours and your friendly countries, may be even better than your knowledge, sir. But I have little knowledge about my own country though I am good enough to guide you, sir.”

“But why?”

“That’s our system, sir. We are open-minded, sir. Think of an open window in a room you are, sir. You will definitely develop a tendency to see what is outside it than what is inside it, sir. But, we would jump out of the window only to stare at what is outside than to possess it, sir.”

“OK. Whatever be the matter, leave it.”

“I would leave it, sir.”

“You said I didn’t see a fog?”

“Yes, sir. I said that.”

“Then what are my eyes looking at? I think you know that.”

“Definitely, sir.”

“Then please tell me what I saw.”

“You are seeing the cloud of anxiety of the millions of people living there, sir. They are always hoping for the best, though they always ends up quite on the other side, sir.”

“So that’s the cloud of anxiety. What are they so anxious about to hope for the best?”

“Misery, sir. The majority of them are unemployed, sir. The majority of the employed are not getting good enough to live, sir. And the majority of those who gets enough to live are thinking about leaving the country, sir.”

“Hhm! That’s interesting! And amusing too.”

“I regret that, sir.”

“Of course you can.”

After almost thirty minutes later the voice of the gentleman was heard again.

“Hey! Look at that! Is that the mountain ranges in the north? How come we reach there so quickly?”

“That isn’t any mountain ranges, sir.”

“Then in the name of Lord, what is it?”

“Those are the investors, sir.”

“What investors?”

“Foreign investors, sir.”

“Why only them?”

“They have colonized here, sir. They love our country, live in our country, and wont leave our country; but if they decide to leave, they wont leave anything, sir, they would even pump out the tears of our people.”

“But, why do they look like mountains?”

“Again you repeat that, sir. Those are not mountains, sir. Of course they look like mountains, sir, but they are not. They look elevated because they are elevated, sir. They are honoured greatly, sir. The government has given them a place, which is even higher than the government itself, sir. They are counted high, sir. Now look closely, sir. You can see plenty of whisker like things close to them, sir.”

“Aah! Yes! I can see them. And what are they? No! No! Let me guess – investors of your country?”

“Exactly, sir.”

“And why are they so small?”

“That’s the system in our country, sir. Our open-mindedness, sir.”

“Amazing! I would certainly love investing here.”

“I know you would, sir. Who wont?”

Another half an hour’s sight seeing, the gentleman was again interested. And he said, “What’s that? Is it – is it – a war?”

“War!”

“Yea! Look down!”

“Aah! I see, sir. And that isn’t any war, sir.”

“No war! How can you see it and then say it.”

“I repeat, sir”

“Why can’t that be a war?”

“Our country loves peace, sir. We don’t war, sir.”

“Then—then”

“Our country would definitely cut itself into pieces for peace, sir. That’s our system, sir.”

“Then tell me what hell is going on?”

“Two different communities are fighting each other, sir.”

“Why? What are they fighting for?”

“Plenty of reasons, sir”

“What reasons?”

“Firstly, they don’t know what else to do, sir. Your country’s children play fighting versus computer on computer, sir. But, here they do it live, sir, and regardless of age too.”

“Can you give me a much likelier reason?”

“ Of course, sir.”

“Then, please.”

“Secondly, they fight only to find out what they are fighting for, sir.”

“Fools!”

“Definitely fools, sir.”

“And aren’t there anyone to stop it?”

“Of course, sir.”

“Then where are they?”

“They are also fighting, sir.”

“Why?”

“They are also part of the community, sir.”

“Hhm! Understandable yet not understandable.”

“Absolutely right, sir.”

“And how long would they fight?”

“As long as they could, sir. May be only a year and may be decades, sir.”

“Fools!”

“Definitely fools, sir.”

Another sequence of time passes.

“I cannot see any traditions part of your culture anywhere.”

“Yes! You wont see that, sir.”

“Why?”

“Again, its our system, sir.”

“Fools!”

“Definitely, sir.”

Another period of time passes.

“Where are the socialists? I cannot see them too!”

“Gone, sir. Or the word ‘converted’ suits better, sir.”

“Where?”

“They have gone to the past, sir.”

“And!”

“And they wont come back, sir.”

“Your country has amused me.”

“I should’ve known that, sir. There are plenty more to come, sir.”

“I wonder what I am going to see next.”

“You would definitely wonder, sir.”

“Your country is certainly diverse.”

“Yes, sir. Certainly, yes!”

“I can see unity too.”

“That puts it, sir.”

“Yea! ‘Unity in diversity’.”

“Yes, sir.”

“I have seen that ‘unity in diversity’.”

“Let me correct you, sir.”

“Try!”

“You have not finished seeing it, sir. You are seeing it, sir.”

“That’s better.”

“Of course, sir.”

“You know one thing?”

“I am sorry, I have no clue, sir.”

“I would have left the country if I were you.”

“Yes, sir. You would have done that, sir. And, sir.”

“Yes!”

“I would have come here to invest if I were you, sir.”

“Definitely! As long as your country is for sale.”

“I know that, sir.”

“And what do you feel about that?”

“Nothing, sir.”

“Nothing?”

“Just, I am proud of my country, sir.”

------ By Sudeep Moothamana

Get Out Of Here!

Again,

that elephant is chasing me!

The multi-dimensional,

three-tusked,

zebra-like,

mammoth!

Why?

Because,

I told him

to get his hell

out of here

into the woods.

But,

he was zebra-lined!

He chased me,

I ran through the maze,

he attacked me

with jets of fire

fired from his

Bushy trunk.

I tried flying,

he too flew!

I swam,

he swum!

I halted at Greenland.

He jumped

onto my head

and pressed me

to the ground.

My head was full moon,

my hand was trapeze rope,

I reached out for sun,

got it,

and hit him on his face.

He was tired!

I was asleep!

--------- by Sudeep Moothamana

കപീസ് ഗിഫ്റ്റ് ടു മന്‍മോഹന്‍

കപി ഒരു പ്രകൃതി സ്നേഹിയാണ്. സംശല്ല്യ!
കപിയുടെ തുണിസഞ്ചി തന്നെ അതിന് ഉരുദാഹരണമാണ്. ഇന്നു കപി കുറച്ചു തിരക്കിലാണ്.
കപി ദില്ലിയില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഉദ്ദേശം വേറെ ഒന്നും അല്ല. സുഹൃത്ത് മന്‍മോഹനെ ഒന്നു
കാണണം, ഒരു ഗിഫ്റ്റ് കൊടുക്കണം, അത്രന്നെ!

കപി മന്മോഹന്റെ വീടിനു മുന്‍പില്‍ എത്തി. സെക്യൂരിറ്റി ഗാര്‍ഡുകള്‍ കപിയെ ബഹുമാനിച്ച്
സഞ്ചി പരിശോദിച്ച് തീവ്രവാദിയല്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി. അതിന് ശേഷം, മിലിട്ടറി അമേരികായുമായി സഹകരിച്ചത് മൂലം, അമേരിക്കന്‍ സ്റ്റൈലില്‍ കപിയുടെ വേഷം അഴിച്ചു പരിശോദിക്കാന്‍ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് തുടങ്ങി. അപ്പഴേക്കും, രക്ഷകനായി മന്‍മോഹന്‍ വരാന്തയില്‍ അവതരിച്ചു. മൂപ്പര്‍ കുളിമുറിയില്‍ ആയിരുന്നു.

മന്‍മോഹന്‍ കപിയെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു മുറിയിലേക്ക് കടത്തി. ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. കപി അത് തിരിച്ചും കൊടുത്തു. അതിന് ശേഷം കസേരക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കി കപിയെ അതില്‍ പിടിച്ച് ഇരുത്തി. സോണിയാജി കൊടുത്ത ഒരു ചാരുകസേരയില്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തം മന്‍മോഹന്‍ജി ചാഞ്ഞു കിടന്നു.

എന്തൊക്കെ ഉണ്ട് കപി വിശേഷം?
സുഖം തന്നെ!
(ഈ കണ്‍വര്‍സേഷന്‍ ലാഗിംഗ് വരുത്തും എന്നതിനാല്‍ വിഷയത്തിലേക്ക് നോസ് ഡൈവ് ചെയ്യുന്നു)

മന്‍മോഹന്‍ തുടര്‍ന്നു...
എന്നെ കുറിച്ച് നാട്ടിലൊക്കെ എന്താ അഭിപ്രായം?

വളരെ നല്ല അഭിപ്രായംന്നൊന്നും പറയാന്‍ വയ്യ, മഹാമോശം തന്ന്യാ! പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധി ജീവികളുടെ
ഇടയില്‍.

ബുദ്ധി ജീവികളോടു പോകാന്‍ പറ. അവര്‍ എന്നെ കാല് വാരിയതല്ലെ?
പക്ഷെ.... ജനം? എന്തുകൊണ്ടാ കപി അവര്‍ക്ക് അങ്ങനെ തോന്നാന്‍ ?

അവിടത്തക്ക് നട്ടെല്ലില്ല എന്നാണ് ആക്ഷേപം.
"ഉയര്‍ന്നു ഉയര്‍ന്നത്
മേല്ക്കുര തകര്‍-
ത്തുവളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ്
കടലുകടന്നങ്ങകലേയുള്ള
വാഷിംഗ്‌ട്ടണ്ണില്‍ സ്റ്റണ്ടായി..."
അത് ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നം പോലെ വളഞ്ഞു വളഞ്ഞു മൂക്കും കുത്തി കയ്യും നീട്ടി നിക്ക്വാണ് ന്നാന്നു സംസാരം. ഞാനുള്‍പ്പെടെയുള്ള ജനങ്ങള് മു‌ക്കുകുത്താന്‍ സമ്മതിക്കാതെ അത് പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്ക്യയാണ്.

കടവുളെ! സോണിയാജി!
ആകെ നാറിയല്ലോ!

ഇതെങ്ങന്യാ സംഭവിച്ചത്?

എങ്ങന്യാ സംഭവിച്ചത് എന്നോ?
കാര്യം ഇവിടെ ഓപ്പണ്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് - ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങള്‍ മുഴുവനും ഓപ്പണ്‍ ഇക്കൊനോമിക് പോളിസി വഴി, ഈ ഉരുണ്ട ഗോളത്തിന് മുഴുവന്‍ വേണ്ടി, ഓപ്പണ്‍ ചന്ത - ഉണ്ടാക്കി ഗ്ലോബലൈസ് ചെയ്തുവെങ്കിലും ഇപ്പൊ എന്നെ ഈ കസേരയില്‍ ക്ലോസ് ചെയ്തു ഇട്ടിരിക്കുവ. സോണിയാജിഎന്ന് വേണ്ട, ഇവിടെയുള്ള കമ്പ്ലീറ്റ് ജീകളും കൂടി അടിച്ച് പരത്തി ഇപ്പൊ ജിന്‍ജറിന്റെ കോലത്തിലായി എന്റെ നട്ടെല്ല്. ജനങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ ഇപ്പൊ എനിക്ക് കുട്ടനാട്ടിലെ പുഞ്ചപ്പാടത്തിന്റെ വിലപോലുമില്ല!

ഹും! പേടിക്കേണ്ട! എല്ലാത്തിനുമുള്ള ഒരു പരിഹാരം എന്റെ കയ്യിലുള്ള ഈ തുണിസഞ്ചിയില്‍ ഉള്ളതാകുന്നു! അവനെ ഞാന്‍ ഓപ്പണ്‍ ചന്തയിലേക്ക് എടുക്കട്ടെ?

എടുക്കു! തീര്‍ച്ചയായും! എന്താ അത്? കവിത വല്ലോം ആണോ?

അല്ല! പാര്‍ലമെന്റിലെ ബുജികള്‍ കൈവിട്ടില്ലെ? അവരെ മൈന്‍ഡ് ചെയ്യണ്ടല്ലോ! ഇനി തിടുക്കം ഒന്നു കൊറച്ചുകൂടെ?

കമ്മന്റ് കേട്ട് പല്ലുകള്‍ ഓപ്പണ്‍ ആക്കാതെ, എന്തിന്, സ്വന്തം വായ പോലും ഓപ്പണ്‍ ആക്കാതെ ഒന്നു ചിരിക്കുക മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്.
കപി ഗിഫ്റ്റ് പുറത്തെടുത്തു. ഒരു കടലാസ്സിലാണ് സംഭവം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌. കപി അത് മന്‍മോഹന്‍ജിക്ക് കൊടുത്തു. ചവറ്റുകോട്ടയില്‍ ഇടുന്നതിനു പകരം അദ്ദേഹം അത് മേശപ്പുറത്തേക്ക് സ്വീകരിച്ചു.

എന്താണിത്? കപി, പറയൂ.

ഇതു നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു നട്ടെല്ലാണ്. നാട്ടില് നെടുമ്പാശ്ശേരി വീ.ഐ.പി. റോട്ടില്‍ കെ.എസ്.ആര്‍.ട്ടി.സി. ബസ് കയറി ഒരു ചാവാലി പട്ടി ചത്തിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച.
ബട്ട്, ഈ നട്ടെല്ല് സര്‍വൈവ് ചെയ്തു. തീര്‍ച്ചയായും ഇതു താങ്കളെയും സര്‍വൈവ് ചെയ്യിക്കും.

മന്‍മോഹന്‍ സന്തോഷവാനായി കസേരയില്‍ നിന്നും ചാടിയേഴുന്നേറ്റു കപിയെ ആശ്ലേഷിച്ചു.
ഉടനെ ബുഷ്ജിയെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു.

ഹലോ! ഞാനാ, മന്‍മോഹന്‍ . വിച്ച് ഇസ് ദ ബെസ്റ്റ് ഹോസ്പിറ്റല്‍ ഇന്‍ അമേരിക്ക?

കപി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.


----- ബൈ സുദീപ് മൂത്തമന